© T’ ∃⊥ A T∃XT

Ζω εντός παρενθέσεων με πολλά διαζευκτικά, αντωνυμίες και άνω στιγμές. Τα κόμματα δίνουν έννοια διαφορετική στις φράσεις μου. Τα εισαγωγικά σημαίνουν φράσεις άλλων που τις χρησιμοποιώ στη ζωή μου. Γενικά με τόση στίξη είμαι περίεργα αστιγμάτιστος. Και τα ‘παρ΄ όλα αυτά’, τα ‘ωστόσο’, -λιγότερο τα ‘ναι, μεν αλλά’- με διαρθρώνουν. Αποφεύγω σαν την κατάρα τα θαυμαστικά. Έχω πρόβλημα με το ερωτηματικό, το οποίο σε άλλες γραφές σημαίνει άνω στιγμή. Δε με καταλαβαίνουν. Κι όσο για τα γκιγκίρια στο πέλαγος, τα αποσιωπητικά… Γράφω μονοτονικά, αισθάνομαι έντονα. Γενικά η στίξη είναι τα στολίδια μου. Το κατηγόρημα, το ενέργημα, το ρήμα (αποφεύγω σαν την κατάρα τα επίθετα) εκφράζουν τον διϋποκειμενισμό. Τα ενωτικά συνομολογούν δίδυμα ποδήλατα. Και δεν γυρίζω σελίδα παρά μόνο όπου είναι εντελώς απαραίτητο.
Βασίλης Βασιλικός