Σύγχρονη ζωή

«Έχω πει ότι οι γάτες παίζουν το ρόλο αγαθών δαιμονίων, ψυχικών συντρόφων. «Είναι οπωσδήποτε καλή συντροφιά». Τα αγαθά Δαιμόνια ενός γέρου συγγραφέα είναι οι αναμνήσεις

Πώς αφήσαμε τις ώρες μας και χάθηκαν, πασχίζοντας ανόητανα εξασφαλίσουμε μια θέση στην αντίληψη των άλλων. Ούτε έναδικό μας δευτερόλεπτο, μέσα σε τόσα μεγάλα καλοκαίρια,

[……] Την στιγμή εκείνη, μια γάτα άρχισε να φέρνει βόλτες. Μέσα στο σκοτάδι έλαμπαν τα μάτια της σα δυο σταλαγματιές φλόγα. Όλο γύριζε η γάτα

Ναι, λαθεύουν, γιατί δεν ξέρουν. Κι αν ήξεραν… τίποτα. Ούτε καν θα λάθευαν. Antonio Porchia Μια φορά κι έναν καιρό η νύχτα ζήτησε λίγη συγκίνηση.

Πρώτον: σε θέλουν ακίνδυνη και να ξεχνάς κι ύστερα καλή μ’ αυτούς φιλεναδίτσα, τρυφερή, υποσχετική οι αχρείοι. Φωνή μου ράτσα υψικαμίνου από πλευρό ανοιχτό του

Αχιλλέας: Διογέννητε, του Λαέρτη γιε, πολύτεχνε Οδυσσέα, τι κάμωμα πιο φοβερό θα σκαρφιστείς ακόμα;… Πώς κότισες να κατεβείς στον Άδη που φωλιάζουν κούφιοι νεκροί, φαντάσματα

Είμαστε όλοι μας πατριώτες. Αναντίρρητα. Είναι άλλωστε τόσο εύκολο να είναι κανείς πατριώτης, που θα ήταν μεγάλο σφάλμα να μην το δήλωνε με κάθε ευκαιρία.

Ταξίδεψα χωρίς ποτέ να μάθω αν άξιζαν τα άνευ επιστροφής, οι ξεχασμένες αποσκευές και οι σκισμένοι χάρτες… Παγίδεψα τους προορισμούς πίσω από κρύπτες άπλωσα τις θάλασσες   έφτασα

Το παραμύθι δεν το βγάζεις περιθώριο δεν το μαζεύεις σε λεξούλες βιαστικές δεν του διαλέγεις διαδρομή μήτε και όριο το παραμύθι, φίλε, τ’ αγκαλιάζεις ή το λές…