Μαρτυρία

«Έχω πει ότι οι γάτες παίζουν το ρόλο αγαθών δαιμονίων, ψυχικών συντρόφων. «Είναι οπωσδήποτε καλή συντροφιά». Τα αγαθά Δαιμόνια ενός γέρου συγγραφέα είναι οι αναμνήσεις

Πώς αφήσαμε τις ώρες μας και χάθηκαν, πασχίζοντας ανόητανα εξασφαλίσουμε μια θέση στην αντίληψη των άλλων. Ούτε έναδικό μας δευτερόλεπτο, μέσα σε τόσα μεγάλα καλοκαίρια,

[……] Την στιγμή εκείνη, μια γάτα άρχισε να φέρνει βόλτες. Μέσα στο σκοτάδι έλαμπαν τα μάτια της σα δυο σταλαγματιές φλόγα. Όλο γύριζε η γάτα

Γνωρίζουμε ότι ο Οδυσσέαςαφού περιπλανήθηκε από νησί σε νησίκατόρθωσε να φτάσει στο δικό του σε ώριμη ηλικία.Και ότι ξανασυνάντησε την Πηνελόπη,βάζοντας τέλος στην Ιθάκη σε

Ναι, λαθεύουν, γιατί δεν ξέρουν. Κι αν ήξεραν… τίποτα. Ούτε καν θα λάθευαν. Antonio Porchia Μια φορά κι έναν καιρό η νύχτα ζήτησε λίγη συγκίνηση.

Πρώτον: σε θέλουν ακίνδυνη και να ξεχνάς κι ύστερα καλή μ’ αυτούς φιλεναδίτσα, τρυφερή, υποσχετική οι αχρείοι. Φωνή μου ράτσα υψικαμίνου από πλευρό ανοιχτό του

Είμαστε όλοι μας πατριώτες. Αναντίρρητα. Είναι άλλωστε τόσο εύκολο να είναι κανείς πατριώτης, που θα ήταν μεγάλο σφάλμα να μην το δήλωνε με κάθε ευκαιρία.

Σ’ αυτόν τον τόπο δε φυσούσε ποτέ. Τουλάχιστον έτσι φαινόταν στον Πέτρο. Δε φυσούσε, ακόμα κι αν τα δέντρα λύγιζαν κι η θάλασσα άφριζε μανιασμένη.

Ταξίδεψα χωρίς ποτέ να μάθω αν άξιζαν τα άνευ επιστροφής, οι ξεχασμένες αποσκευές και οι σκισμένοι χάρτες… Παγίδεψα τους προορισμούς πίσω από κρύπτες άπλωσα τις θάλασσες   έφτασα