Είμαστε σαν αυτούς τους βατράχους που
μέσα στη σκυθρωπή νύχτα των βάλτων καλούν ο ένας τον άλλον
χωρίς να βλέπονται, λυγίζοντας με την ερωτική τους κραυγή
όλη τη μοίρα του σύμπαντος.
René Char/Σαν αυτούς τους βατράχους /Από τα Φύλλα Ύπνου/
……….
Λίγος ο χρόνος για φιλιά, ανταμώματα, συμπόνοιες, λίγος για μιλήματα.
Μικρά τα κύματα μιας θάλασσας μαύρης.
Ξυπνάει μόνο αναμνήσεις από χρόνια περασμένα, χορτάτα, ευοίωνα κι ανέμελα, λες κι έπαιζε μαζί τους ένα παιδί. Μόνο κύματα σηκώνει καμιά φορά, να καταπιεί τα σώματα που ξανοίχτηκαν, τις ψυχές που αφέθηκαν ή -ακόμα- και τους φόβους που ‘χανε κάποτε απ’ το νερό της σμιλευτεί και γλυκάνει.
Πληγωμένοι είμαστε, άδειοι -ο κάθε εαυτός σωθήτω κατά μόνας- με μια αμφιλεγόμενη πια αυτάρκεια κι ίσως και με μια επικίνδυνη δυσπιστία. Άνθρωποι αορίστου χρόνου, με ημερομηνία λήξης ασαφή, και κατανάλωση κατά προτίμηση άμεση.
Πρόσκαιροι πρώην περιπατητές της ζωής μας, δίχως αιδώ προσπερνάμε την αλήθεια και κλείνουμε τα μάτια σ’ αμαρτίες κι ατοπήματα. Έτσι τυφλοί ψηλαφίζουμε τον χρόνο, μια μέρα ακόμα, μια νύχτα ακόμα, μια ελπίδα ακόμα, και το κεφάλι σκυφτό ακόμα…
Τίποτα καινούργιο ακόμα.
Ειδωλολάτρες του θλιβερού εαυτού μας ακόμα…
Photo by Angela Bacon Kidwell
©T’ ∃⊥ A T∃XT