Πολλά είχε αγαπήσει ο Σίσυφος.
Στο τέλος αγαπούσε μόνο την πέτρα του.
Ν. Δήμου
Αγαπώ τους ανθρώπους, όπως αγαπώ όλα τα δυστυχισμένα πλάσματα της κοσμικής δημιουργίας.
Νομίζω πως ναι, είναι δυστυχισμένοι, ίσως και να γεννιούνται κιόλας έτσι, από μια ιδιοτροπία του DNA τους, από μια μικρή στιγμή της ζωής που τους μάρκαρε σαν από πυρωμένο σίδερο, από κάτι τέλος πάντων, που εγκλωβίστηκε για πάντα σε ένα κενό μνήμης που ακόμα αγνοείται. Άντε τώρα να αρχίσεις την αποκατάσταση του αποδομημένου ζωικού κυττάρου –που τρέχα γύρευε πού βρίσκεται- και να ψάχνεις στους σκοτεινούς λαβύρινθους της δημιουργίας σου. Δύσκολο. Επίπονο. Άκρως επικίνδυνο! Το να αντιμετωπίσει κάποιος τον καθρέφτη του, αν δεν είναι προικισμένος με ψυχραιμία, τακτ και ευγένεια είναι θανατηφόρα επιβλαβές.
Ως εδώ, τέρμα οι αναιδείς καθρέφτες λοιπόν! Στο πατάρι!
Μετά από την παραδοχή αυτής της τόσο βολικής συνθήκης, είναι πανέτοιμοι να συναντήσουν το φιλοθεάμον κοινό τους οι αντιήρωες μιας σύγχρονης ιλαροτραγωδίας, συμπαγείς, βαρείς, ακατέργαστοι και κρύοι. Παγωμένα πρόσωπα, μάτια που δεν κοιτάζουν πουθενά, μέλη συμπιεσμένα σε φρικτά καλούπια, στόματα ορθάνοιχτα, σαν έτοιμα να μιλήσουν, αλλά βουβά, πουθενά ήχος, πουθενά ανάσα, πουθενά ψυχή.
Καλοσμιλεμένες πέτρες στα αετώματα κάποιου άλλου κόσμου, μνησίκακου, πονηρού, δολοπλόκου και ψεύτη. Ένα πετρώδες υπόστρωμα, που ες αεί σμιλεύει την πέτρα του, θέλοντας να κρύψει το τετελεσμένο του θανάτου της. Την ταριχεύει, την κόβει, την προσαρμόζει, τη σπάει σε κομμάτια, ύστερα τρέχει να μαζέψει τα θρύψαλα. Τη βάφει κόκκινη, πορτοκαλί, πράσινη.
Τίποτα, η πέτρα μένει πέτρα. Της δίνει μορφές, ανθρώπινες μορφές που νομίζει πως του μοιάζουν… ψέματα, καμιά δεν του μοιάζει, πάντα κάτι ξεχνάει να προσθέσει, ή δεν αναγνωρίζει καν πως πρέπει να προστεθεί στο πέτρινό του τερατούργημα! Αυτό το κάτι, αυτό το τόσο θλιβερό κομμάτι που υπολείπεται, για να δηλώσει επιτέλους Άνθρωπος…
Ως σήμερα η πέτρα στην ανυποψίαστη πλάση συνεχίζει να ελλοχεύει ημιτελής σαν Λερναίο λάθος με πολλά κεφάλια. Ως σήμερα οι λέξεις την αποστρέφονται γενναία -φέρνει τόση ψύχρα στο δωμάτιο άλλωστε…
Κι όσο για τον Σίσυφο… έχει απολέσει πια δια παντός την αποκλειστικότητα στον μύθο του!
Photo by Aaron Siskind
©T’ ∃⊥ A T∃XT