Είμαι σαν κάποιο βασιλιά σε μια σκοτεινή χώρα,
πλούσιον, αλλά, χωρίς ισχύ, νέον, αλλά από τώρα
γέρο, που τους παιδαγωγούς φεύγει, περιφρονεί,
και την ανία του του να διώξει ματαιοπονεί
μ’ όσες μπαλάντες απαγγέλλει ο γελωτοποιός του.
Τίποτε δε φαιδρύνει πια το μέτωπο του αρρώστου,
ούτε οι κυρίες ημίγυμνες, που ειν’ έτοιμες να πουν,
αν το θελήσει, πως πολύ-πολύ τον αγαπούν,
ούτε η αξέλη των σκυλιών, οι ιέρακες, το κυνήγι,
ούτε ο λαός, προστρέχοντας, η πόρτα όταν ανοίγει.
Γίνεται μνήμα το βαρύ κρεβάτι του, κι αυτός,
χωρίς ένα χαμόγελο σέρνεται σκελετός.
Χρυσάφι κι αν του φτιάνουν οι σοφοί, δε θα μπορέσουν
το σαπισμένο τού είναι του στοιχείο να αφαιρέσουν,
και με τα αιμάτινα λουτρά, τέχνη ρωμαϊκή,
ιδιοτροπία των ισχυρών τότε γεροντική,
να δώσουνε θερμότητα σ’ αυτό το πτώμα που έχει
μόνο της Λήθης το νερό στο αίμα του και τρέχει.
Charles Baudelaire – Spleen
Μετάφραση K. Γ. Καρυωτάκης
Spleen: Αγγλική λέξη, ελληνικής καταγωγής /σπλήν-σπλήνα/ υιοθετημένη από τούς Γάλλους ποιητές και ιδιαίτερα τον Baudelaire.
Σημαίνει: αναίτια μελαγχολία και ανία, αηδία για την ζωή.
Πηγή: Ιστοσελίδα [radio899.gr]
Photo by Diana Nicolette Jean
©T’ ∃⊥ A T∃XT