[……]
Ζω στη μητρική μου γη… τη Λέξη
Rose Auslander “Μητρική γη”
Δύο χρόνων περίπου έγραψα την πρώτη μου ιστορία, καλοκαίρι, πάνω στη ζεστή κι απαλή άμμο της παραλίας. Τίποτα δε θυμάμαι απ’ όλο αυτό, απλώς το έμαθα, έτσι όπως μαθαίνουμε όλοι τα παιδικά μας κατορθώματα: Από αυτόπτες μάρτυρες. Χάραζα την άμμο μ’ ένα βοτσαλάκι, αυτό έφτιαχνε σχήματα, κι εγώ παρακολουθούσα -μάλλον μαγεμένη- την κάθε γραμμή που, όσο τυχαία κι αν ήταν, έλεγε αυτά που δεν μπορούσα να πω. Κάθε φορά έδινα μάχη, για να μην εγκαταλείψω τα ‘έπη’ μου στο έλεος του αέρα, της τυχαίας πατημασιάς, της πετσέτας που θα απλωνόταν και θα σκέπαζε την ιστορία μου…
Εφιάλτης! Κι έτσι έφευγα πάντα κλαίγοντας γοερά, με το κεφάλι γυρισμένο πίσω, να παρακολουθώ ανήμπορη την ανήλεη κακοποίηση της… λογοτεχνίας!!!
Το γεγονός πως ποτέ στη ζωή μου δεν σταμάτησα να γράφω, με κάνει να πιστεύω πως η μαλακή άμμος ήταν για μένα το πρώτο μου λευκό χαρτί, πρόθυμο κι έτοιμο να ακούσει, να καταλάβει, να ανακουφίσει, να γεμίσει, να εκτονώσει… Μάλλον δεν πιστεύω απλώς. Είμαι σίγουρη.
Στην ίδια θάλασσα έχει παγώσει ο χρόνος, και γράφω ακόμα στην άμμο μου, μόνο που κανείς δεν με υποχρεώνει πια να την αφήσω έρμαιο του τυχαίου και του αβέβαιου. Ξέρω πως θα την ξαναβρώ ακίνητη, σαν απολιθωμένο αποτύπωμα μιας αμυδρής ανάμνησης -ακόμα κι αν αυτή δεν ήταν κάτι περισσότερο από μια εικόνα, που τα λόγια των άλλων μου ζωγράφισαν. Όπως και να ‘χει, ένα κλικ, ένα γράμμα, μια Λέξη μόνο, κι ύστερα κάποιες ανάγκες της ψυχής γίνονται το βοτσαλάκι του τώρα.
Όσο κι αν μεγάλωσα, όσα κι αν κράτησα, ξέχασα ή απαρνήθηκα, μια τρελή ιδεοληψία με ελέγχει: Το μυστικό της λογοτεχνίας είναι κατάκτηση, μόνο αν αποφασίσεις να εμπιστευτείς τη Λέξη.
Είναι ο τρόπος που τη γράφεις χωρίς να σκέφτεσαι, που τολμάς να την παραποιείς χωρίς να φοβάσαι. Να σε λέει η Λέξη, όχι να λες τη Λέξη, να σπάει τα στεγανά του λεξικού και να τολμά, να αδιαφορεί για την ‘πένα’. Να χαϊδεύει και να παρηγορεί, να αναθεωρεί και να ταράζει. Να ανατρέπει, να αυθαδιάζει, να αντιμιλά. Να μην είναι τέλεια, να μην είναι προβλέψιμη, να μην ξέρει τύπους και κανόνες, να αγνοεί προκλητικά γραμματική και σύνταξη. Η Λέξη είναι μποέμισσα αλήτισσα, κι αν δεν είναι και λίγο παραβατική, δεν είναι Λέξη. Είναι λήμμα στο λεξικό.
Η καημένη η Λέξη… που την μηρυκάζει προς εντυπωσιασμόν ο αυτάρεσκος επιδειξιομανής, την κυνηγά ο ματαιόδοξος, την αναμασά ο τυχάρπαστος αναγνώστης, την αποστρέφεται ο δειλός, και που, δίχως να την έχει ερωτευτεί, τη διδάσκει ο δάσκαλος…
Η καημένη η κάθε Λέξη που μιλιέται δίχως φωνή, που αναπνέει χωρίς ανάσα, η καημένη η κάθε Λέξη που δεν γεννιέται ποτέ, ακόμα κι αν τυπώνεται σε χιλιάδες βιβλία, ή καημένη η αγέννητη Λέξη που, για να υπάρξει, δε χρειάζεται παρά μόνο τόλμη, φαντασία, ψυχή, κι ένα βότσαλο… Δεν είναι λέξη άλλωστε… Άμμος είναι…
Photo by Katrien de Blauwer
©T’ ∃⊥ A T∃XT