Ακούγεται μεταφυσικό να ακονίζεται ένα μαχαίρι για τον θάνατό σου, ενώ ακόμα δεν έχεις γεννηθεί… Ακούγεται ακόμα χειρότερο να μπαίνει το μαχαίρι στο θηκάρι του χωρίς να σε σκοτώσει και να γεννιέσαι τελικά με πετσοκομμένη ταυτότητα…
Θα μου πεις, ακούγεται παρήγορο το ότι τελικά γεννήθηκες, όσο κι αν ακούγεται άδικο κι απάνθρωπο το ότι γεννήθηκες με μισή ταυτότητα… Βλέπεις… η πολιτισμένη κοινωνία που θα σε υποδεχτεί, φρόντισε να σε σημαδέψει με τον τίτλο που θα της δώσει το δικαίωμα να σε στοχοποιεί με ευκολία για όλη σου τη ζωή δίχως ενοχές και τύψεις!…
Τι να σου κάνω, είσαι παιδί «αγνώστου πατρός», όπως λέμε «προϊόν αγνώστου προέλευσης», πλάσμα μιας τυχαίας, μοιραίας, νύχτας ή μέρας, μιας άτυχης στιγμής, μιας ανεπιθύμητης εξέλιξης, ενός παθιάρικου φιλιού, κάποιου μεθυσμένου αγκαλιάσματος, που δεν χαλάρωσε την ώρα που έπρεπε, μιας αδικαιολόγητης βιασύνης, μιας απλής λέξης… κάτι έφταιξε, τέλος πάντων, κι εσύ, ένα κύτταρο της πλάκας πίστεψες με αλαζονεία πως είχε έρθει η ώρα που θα κέρδιζες από την ανυπαρξία τη ζωή!…
Ποιος είπε τέτοιο πράγμα, βρε ανόητο;… Ποιος σου είπε πως ο «μπαμπάς» υποσχέθηκε κι εσένα μαζί με τις σαπουνόπερες που πούλαγε στη μάνα σου;… Γιατί, βέβαια, όλο και κάπως θα έπρεπε να δικαιολογήσει την αντρική του ερωτική του ανάγκη, άλλο αν, όταν ο υπέρηχος σε εμφάνισε σαν ημιτελή και σκοτεινή σκιά, της είπε το γνωστό «εγώ δεν σου υποσχέθηκα τίποτα» ή το ακόμα πιο γνωστό «με τύλιξες!» – κι αυτό με την έκπληξη του πρώτου ανθρώπου μπροστά στο θαύμα της κοσμικής δημιουργίας!…
Έτσι πάει, μικρό μου… ο «γενναίος» μπαμπάς αναγνωρίζει τον ανδρισμό του ως εκεί που αποδεικνύεται άξιος εραστής, όχι ως εκεί που θα καταντήσει αυτόχειρας των εργένικων πόθων του… Ο «γενναίος» μπαμπάς την κάνει με ελαφρά, πριν καταντήσει νεκροθάφτης των ονείρων, των σχεδίων, των πλάνων και των επιθυμιών του… Ο ακόμα πιο «γενναίος» μπαμπάς αρνείται να κάνει test DNA, επειδή έτσι θα θιχτεί η αξιοπιστία του, και τελικά ο «κατ΄ανάγκη» μπαμπάς, το πολύ πολύ, το ίδιο «γενναία» να σε «αναγνωρίσει»…!
Τι λέξη κι αυτή…
Μου φαινόταν πάντα προχειροφτιαγμένη και κακόγουστη, μια πρόχειρη και φτηνή άφεση ευθυνών, σαν ένα ψέκασμα με γράμματα χωρίς ουσία και βαρύτητα, του τύπου «περάστε από το ταμείο, παρακαλώ, πληρώστε και μη χάσετε την απόδειξη», επειδή σίγουρα εκπίπτει από την εφορία, κι επειδή κατά πάσα πιθανότητα εκπίπτει κι από την εξομολόγηση στον Πνευματικό σας…
Αυτό ήταν το πρώτο σενάριο… Το άλλο είναι να φάμε και γαμήλια κουφέτα ένεκα του απρόσκλητου ερχομού σου και να είσαι υποχρεωμένο να ακούς σε κάθε συζυγικό καυγά της μαμάς και του μπαμπά ότι είσαι υπεύθυνο γι΄αυτήν την παρωδία «οικογένειας», που παίζεται καθημερινά πίσω από κλειστά παραθυρόφυλλα και κατεβασμένα στόρια…
Υπάρχει βέβαια κι η εκδοχή που απομένεις με ταυτότητα ελλιπή, σκοτεινή κι επιρρεπή σε σχόλια, υποψίες, λασπολογίες, ερωτηματικά κι απορίες για την σκούφια σου, που κανείς δεν ξέρει από πού κρατάει… αλλά και κανείς δεν παραπονιέται γι’ αυτό, επειδή είσαι άριστο θρεφτάρι για σφαγή από τον κάθε κοινωνικό μικρόκοσμο που θα χρειαστεί λίγη φρέσκια σάρκα στην πυρά, για να κατευνάσει να οξυμμένα πνεύματα…
Σε κάθε εκδοχή ο κοινωνικός ιστός τρέφεται λουκούλεια από την ύπαρξή σου… ίσως και πολύ έξυπνα. διότι μοιάζει να σε περιβάλλει στοργικά, την ίδια στιγμή που σε κατασπαράζει και σε χωνεύει…
Μην το παίρνεις προσωπικά, ο κοινωνικός ιστός γίνεται χωνευτήρι για πολλά άλλα που δεν μπόρεσε ή δεν θέλησε να χωνέψει το στομάχι το δικό του και μακάρι να είχα κοινωνιολογικές γνώσεις, για να μπορέσω να απαντήσω στο γιατί όλα τα παραπάνω είναι πιο απλά από το προφανές: Να σε κυοφορήσει μια μήτρα, που δεν χρειάστηκε ποτέ να σε αναγνωρίσει, και να σε μεγαλώσει μόνη της μια μητέρα, που δεν χρειάστηκε ποτέ να σε αποδεχτεί!…
Έτσι… μόνο με την αγάπη την γήινη, την υπερβατική, την υπερούσια, την αυτονόητη, που τίποτα δεν χρειάζεται παρά μόνο τον εαυτό της…
Τι να σου πω… μάλλον μπερδεύω ακόμα τους ανθρώπινους δεσμούς με τα κατασκευασμένα δεσμά, τους άκαμπτους θεσμούς με τους πονηρούς ιεροεξεταστές, και τις γειτονιές του δυτικού μας κόσμου με τις πύρινες πλατείες του Μεσαίωνα!…
Photo by Imogen Jachowska
©T’ ∃⊥ A T∃XT