Για αρχή άνοιξε τις ντουλάπες κι άρχισε να πετάει πράγματα. Ρούχα, παπούτσια, μαντήλια, ασπρόρουχα, κλινοσκεπάσματα… Ύστερα είχαν σειρά τα περιττά του σπιτιού, αλλά και τα χρήσιμα ακόμα, βρήκαν μια θέση σε μια κούτα από σκληρό χαρτόνι, που σφάδαζε από το βάρος και νόμιζε κανείς πως θα ξεκοιλιαζόταν από λεπτό σε λεπτό. Πιάτα, ποτήρια, κατσαρόλες, τηγάνια, μικροσυσκευές, όλα στην τρυφερή αγκαλιά της μεγάλης χάρτινης κούτας . Στο πατάρι έγινε η μεγάλη έφοδος και σωριάστηκαν σε μια μάζα όλες οι ξεχασμένες υπεραιωνόβιες προσθήκες της πολυετούς ματαιόδοξης κατοχής. Άφησε για το τέλος όλα τα μικροέπιπλα που φυγάδευαν όλη αυτή τη βαλσαμωμένη σαβούρα.
Συνοπτικές διαδικασίες κι εδώ: Έξω! Αλύπητος ο διωγμός, αλλά η κενότητα είχε καταντήσει υπέρβαρη.
Μετά πέρασαν οι μέρες. Το σπίτι έγινε ξαφνικά μεγαλύτερο. Οι χώροι μεγάλωσαν, οι τοίχοι καθάρισαν, ο αέρας εισέβαλε ανυπόμονα, το φως ξαπλώθηκε χαριτωμένα κι ανεμπόδιστα.
Κι εδώ αρχίζουν όλα τελικά! Διότι οι αποθηκευτικοί χώροι αδειάζουν εύκολα –χρειάζεται μόνο κάποιος μικρός χρόνος και μια μεγάλη κούτα από σκληρό χαρτόνι. Αυτό λέγεται ξεσκαρτάρισμα. Για τα υπόλοιπα της ζωής χρειάζεται κάτι άλλο, πιο χρονοβόρο κι επώδυνο:
Η αφαίρεση!
Ξεκινά λοιπόν και αφαιρεί:
Πρόσωπα περασμένα, χαμένα, ξεχασμένα –πρόσκαιρες συναναστροφές του παρελθόντος, που χάθηκαν ανώδυνα.
Φίλοι μικρής διαρκείας –ξέρεις τώρα… γνωριζόμαστε, βγαίνουμε, μοιραζόμαστε κάποιες κουβέντες, και μετά το πασίγνωστο ‘πάρε κάνα τηλέφωνο’.
Φίλοι μεγάλης διαρκείας –αυτή η δόλια ζωή… Να χάνεσαι από ανθρώπους που δεν επέλεξες να χαθείς… Μην το ψάχνεις. Χάθηκες, αυτό είναι το δια ταύτα, αλλά τουλάχιστον ξέρεις πως κάποια κομμάτια χρόνου που μοιράστηκες ήταν αληθινά. Αν μη τι άλλο, παρήγορο.
Λυκοφιλίες -χεράκι χεράκι με την τρυφερή αβρότητα, τη μασκαρεμένη ευγένεια και το σουγιαδάκι μόνιμα έξω από τη θήκη.
Συγγενείς –μεγαλώνοντας έχει εμπεδώσει πως η συγγένεια δεν είναι απαραίτητα το ελιξήριο της συγχώρησης. Το φίλτρο αυτοπροστασίας υπάρχει πάντα και λειτουργεί ακατάπαυστα.
Αγάπες και λουλούδια –κοινώς έρωτες που άντεξαν ή δεν άντεξαν. Αλλά όσα κι αν έχουν γραφτεί για τον έρωτα… μόνο μια επίμονη μνήμη τον θυμάται. Η καρδιά κωφεύει αδρανής.
Οι εχθροί –άπειρες κατηγορίες, η λίστα αυτοτροφοδοτείται ανάλογα με την περίσταση. Το κακό είναι ότι δεν αφαιρούνται. Το καλό είναι ότι μια ύπαρξη χωρίς εχθρούς είναι απλώς ένα ταριχευμένο ενθύμημα ζωικής προέλευσης.
Αφαιρεί ακόμα τις κουραστικές γιορτές, τις επισκέψεις αβροφροσύνης, τις βαρετές κοινωνικές συναθροίσεις, τις πάσης φύσεως συμβάσεις, τις ετοιμόρροπες σχέσεις, τις βαρύτιμες δεσμεύσεις, τους καταναγκασμούς, , τα άσκοπα λόγια, την αναμόχλευση αναμνήσεων, τον επισφαλή πολλαπλασιασμό και τη θλιβερή διαίρεση.
Η κούτα από σκληρό χαρτόνι θα κατέβει τα σκαλιά για τον κάδο ανακύκλωσης. Θα βουλιάξει και θα κομματιαστεί στις δαγκάνες του απορριματοφόρου μέσα στη σκόνη της σκορπισμένης ζωής, που αναπαύεται πια εν ειρήνη.
Αργά ή γρήγορα θα είναι επιτέλους όλα καθαρά για τη γενναία πρόσθεση!
Photo by Rodney Smith
©T’ ∃⊥ A T∃XT