Γράφω αυτήν την ιστορία, για το όνομα που θα δώσω στην ηρωίδα: Βελουδία! -το όνομα είναι αληθινό… κι η ιστορία το ίδιο!- είναι όμως μία από τις αληθινές ιστορίες που τόσο πολύ μοιάζουν με ένα μεγάλο ψέμα, ώστε τελικά κανείς δεν τις πιστεύει…
Συμβαίνει καμιά φορά με τις ιστορίες, έτσι δεν είναι;…
Ιστορίες φαντάσματα, ιστορίες με νεράιδες που ποτέ δεν πηγαίνουν για ψώνια στα super market, ιστορίες καταδικασμένες να κουβαλάνε τη σκιά της αμφισβήτησης και της υποψίας, χωρίς τουλάχιστον την αίγλη του παραμυθιού… Ιστορίες ομίχλης κι καταχνιάς… ιστορίες για να ξεχαστούν, μην τυχόν και τρελάνουν, αν τυχόν εγκλωβιστούν στην ήδη διαταραγμένη σφαίρα της λογικής μας…
(Ακόμα και τις ιστορίες τις περνάμε από λογοκρισία, για λόγους ασφαλείας… Μάλλον είναι το φυσικό antivirus του DNA μας… Λέω…. μήπως….)
Πάντως η Βελουδία είναι αληθινή, και βελούδινη!… Τρυφερή, ήρεμη, διακριτική, φοβισμένη… Με λόγια χαμηλά και μονότονα, καθημερινά, ακίνδυνα… Με παρουσία διάφανη… με μορφή συνηθισμένη… με ζωή γεμάτη χαρακιές και γδαρσίματα, ίσως χωρίς βαθειές μαχαιριές αλλά μ΄εκείνο το διαρκές ψιλόβροχο που αφήνει στο δέρμα μια αλλόκοτη, γλοιώδη υγρασία, που υποβόσκει και διαβρώνει χωρίς εμφανή ίχνη αλλά με σιωπηλή και πανούργα αποτελεσματικότητα…
Παρεπιπτόντως… το βελούδο είναι παραπλανητικό… Στην πραγματικότητα το αγγίζεις δύσκολα και με δυσαρέσκεια… Τόσο όμορφο αλλά τόσο αφιλόξενο στην αφή… Κάτι κάνει στα κύτταρα των δαχτύλων κι αποστρέφονται αυτήν την ζεστή και θελκτική επιφάνεια…
(Και πάλι παρεπιπτόντως, σπανίζουν οι άνθρωποι που μπορούν να φάνε ροδάκινο χωρίς να το καθαρίσουν από τη βελούδινη φλούδα του…)
Αν η Βελουδία είχε έναν άντρα στα δικά της μέτρα, δεν θα γινόταν ποτέ ιστορία! Δεν συνέβη έτσι… Συνήθως οι ιστορίες μας μας την έχουν στημένη στη γωνία, όπως ο τερματοφύλακας στο δίχτυ…
Ο «εκείνος» ήταν ο δυνάστης που συνήθως κυνηγάει υπάρξεις βελούδινες σαν εκείνη, και συνήθως γεννιέται με επιφάνεια τραχειά και ατσαλάκωτη, επιφάνεια λινάτσας που δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ και μένει για πάντα ανέπαφη κι αναλλοίωτη από κάθε τριβή με κάτι άλλο, αλλά παρ΄όλα αυτά θέλει να τυλίξει, να εξαφανίσει να πνίξει και να επιτελέσει το ρόλο της σ΄αυτήν τη ζωή, γιατί, αν δεν το κάνει… τι άλλο απομένει να θεωρήσει ως λόγο ότι έζησε;… Δε θα κάνω την ιστορία κινηματογραφικό μελό, γιατί δεν της αξίζει… Απομένει στη φαντασία σου να σκεφτείς το τι μπορεί να καταφέρει ένας άντρας λινάτσα σε μια γυναίκα βελούδο…
Άντε λοιπόν, σκέψου…. Θα περιμένω… Λάβε όμως υπόψη σου πως σου μιλάω για έναν άντρα που ακόμα κι ο θάνατος δεν τολμούσε να τον αγγίξει, όσο κι αν τον πλησίαζε…
Εκείνος ζούσε πεισματικά, λες κι είχε κάνει μυστική συμφωνία με τον διάβολο, η Βελουδία υπέμενε, κι οι μέρες περνούσαν με την βασανιστική αλληλουχία του «τίποτα δεν αλλάζει»…
Χρόνια πέρασαν έτσι… Αυτός με μια αρρωστημένη ανάγκη ελέγχου και μιας ανεξήγητης ανάγκης επιβολής εκείνης της αφύσικης κι άσκοπης «εξουσίας» που έμοιαζε να υπάρχει, επειδή τίποτα άλλο δεν του έδινε την ικανοποίηση της ανθρώπινης ύπαρξης!… Αυτή με την στωικότητα τραυματισμένου αγγέλου, που ξέχασε τα φτερά του στο σκονισμένο κομοδίνο και σιγά σιγά κατάλαβε πως κι αν ακόμα τα ξαναφορούσε δεν θα έβρισκε τον τρόπο να πετάξει…
Τίποτα δεν άλλαζε, είναι αλήθεια…Τίποτα δεν άλλαζε, μέχρι τη στιγμή που η βελούδινη ηρωίδα μας κατάλαβε πως ο μόνος λόγος που του έδινε τόση δύναμη, αντοχή, και πίστη στη ζωή ήταν το να ρουφάει τη δική της…
Η δύναμή του ήταν η Βελουδία!…
Η αιωνιότητα ήταν κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του διαβόλου που μαζί του εκείνος είχε κάνει συμφωνία μεφιστοφελική… να μένει ζωντανός, όσο καιρό κατάπινε μια ψυχή που ο ίδιος δεν είχε και να διαλύει τον άγγελο μέσα στο βελούδινο περίβλημά του, ώσπου να φτιάξει μια χυδαία και ψεύτικη πανοπλία ισχύος!…
Κανείς δεν ξέρει αν μέσα στη μέρα ή στη νύχτα, η Βελουδία αποφάσισε να τον σκοτώσει οργανώνοντας το τελειότερο σχέδιο εξόντωσης, επιλέγοντας ένα ευφάνταστο κι αόρατο όπλο, κι επινοώντας το πιο ακλόνητο άλλοθι, αποφεύγοντας την τιμωρία και τη σύλληψη με επαγγελματική μαεστρία και πείρα δολοφόνου κατά συρροή…
Να ΄ταν μέρα ή νύχτα;… Κανείς δεν ξέρει… Πάντως εκείνη τη στιγμή η Βελουδία αποφάσισε να πεθάνει…
Κατέρρευσε, πήγε πειθήνια στο νοσοκομείο, νοσηλεύτηκε, χαπακώθηκε, έβαλε ορούς, τρυπήθηκε με ενέσεις, έκανε ίσως και κάνα δυο ανανήψεις, και στο τέλος γύρισε πίσω στο σπίτι που υπέφερε και βασανίστηκε, πέρασε με φορείο το κατώφλι του κι ακόμα κι αν εκείνο το πονηρό χαμόγελο δευτερολέπτου παιχνίδισε στα χείλη της… ορκίζομαι….δεν το είδε ποτέ κανείς!…
Και περίμενε να την αποθέσουν στο κρεβάτι τους, το γεμάτο από ύπνους που δεν κοιμήθηκε κι όνειρα που δεν είδε, να βουλιάξει στα μαλακά αποτελίδια μιας δύσβατης ζωής, που δεν ήταν σίγουρη ότι έζησε, και να κλείσει τα μάτια της απολαμβάνοντας τον βελούδινο θάνατό της στη ζεστή θαλπωρή της βελούδινής της εκδίκησης…
Λίγους μήνες αργότερα πέθανε εκείνος… Κι η Βελουδία έγινε ιστορία που δεν μπορεί να πιστέψει κανείς!…
Έτσι γίνεται με τις ιστορίες… τις λέμε, τις ακούμε, κι αν θέλουμε να γίνουμε και λίγο πιο χαριτωμένοι προσθέτουμε και το όμορφο απόφθεγμα κάποιου που αυτήν τη στιγμή δε θυμάμαι… «Όσο κι αν ακούγεται παράξενο, η ζωή βασίζεται σε αληθινή ιστορία….»
Έτσι… σαν απόσταγμα γνώσης εφήμερης και άσκοπης…
Photo by Magna Jachowska
©T’ ∃⊥ A T∃XT