Οι Angori ζουν στο Βαρανάσι της Βόρειας Ινδίας, κοντά στον ποταμό Γάγγη. Αυτό είναι γεγονός, τα υπόλοιπα, όπως τα πάρει κανείς… Το όνομά τους σημαίνει φως και ανυπαρξία ανθρώπινης συνείδησης – με λίγα λόγια, ένας Angori δεν αγαπά, δεν δένεται με δεσμούς ανθρώπινους, δεν ταλαιπωρείται από συναισθήματα της ανθρώπινης φύσης. Γι΄αυτό οι Angori ζουν αποκομμένοι από τις ανθρώπινες κοινωνίες κι αποστασιοποιημένοι από οτιδήποτε παραπέμπει σε ανθρώπινα πρακτέα – μια επιλογή δίχως φόβο, δίχως αναστολές, δίχως ντροπή, δίχως μεταμέλεια… «Γιατί άραγε…» θα αναρωτιόταν ένας Angori, «να μην μπορώ να λατρεύω τον δικό μου Θεό με τον τρόπο που επιλέγω, χωρίς να με νοιάζει τι γνώμη έχει για μένα ο δικός σου;…»
Βέβαια ο «τρόπος που επιλέγει», είναι ο τρόπος να μας σοκάρει σαν να φάγαμε σανίδα στο κεφάλι. Τι περισσότερο να κάνει; Ζει μαζί με τους ομοίους του γύρω από τα νεκροταφεία και τους τόπους καύσης, ανασύρει τα πτώματα που πετώνται στον Γάγγη ποταμό, πασαλείβει πρόσωπο και σώμα με τη στάχτη των νεκρών, μετατρέπει τα κρανία σε κύπελλα και τα οστά σε κοσμήματα. Για όλα αυτά και για πολλά άλλα γλυκά κι αγαπησιάρικα, κουβαλάει τη φήμη του κανιβαλισμού καθ΄έξιν και κατά συρροή…
Εδώ τώρα ας κρατήσουμε μικρό καλάθι…
Είναι ινδική παράδοση αυτοί οι παράξενοι και γραφικοί τύποι, και μάλιστα στην πιο ακραία και συναρπαστική μορφή της Τάντρα. Το θέμα του θανάτου είναι συχνό, και το βέβαιο και αναπότρεπτο της θνησιμότητάς μας επαναλαμβάνεται σε πολλές θρησκείες του κόσμου. Απλώς εδώ πάει ακόμα παραπέρα και γεφυρώνει το χάσμα. Ζωή και θάνατος συνυπάρχουν σαν Ένα και αδιαίρετο.
Ο άνθρωπος συμφιλιώνεται με την ένωση, ξεπερνάει το φόβο του θανάτου, ακολουθεί την πρόκληση της λατρείας του Θεού μέσα στο ίδιο του το σώμα. Πάνω από το νεκρό κορμί διαλογίζεται, υπερβαίνει την πεπερασμένη ανθρώπινη οντότητά του και ανεβαίνει πεδίο πλησιάζοντας την αλήθεια του Θεού και αγκαλιάζοντας τον θάνατο.
Aham Brahmashi. Είμαι ο Θεός.
Ίσως και να τρώει σάρκες. Ίσως πάλι η ανθρωποφαγία να εξιτάρει περισσότερο ή να πουλάει περισσότερο. Ίσως κάποιες δράσεις να διογκώνονται, ίσως να αποσιωπώνται. Πολλά ίσως. Το σίγουρο πάντως είναι πως το σύνολο του Ινδικού κοσμου θεωρεί τον Angori αιρετικό και ο ίδιος αποδέχεται την απόρριψη και απομακρύνεται από την κοινωνία ακολουθώντας την επιλογή του.
Το άλλο σίγουρο είναι πως οι διαφορετικές αντιλήψεις ανάμεσα σε δυο κόσμους – και πολύ περισσότερο όταν πρόκειται για το θρησκευτικό συναίσθημα – αλλοιώνουν το επίπεδο αντίληψης και κατανόησής μας. Είναι δυνατόν ας πούμε, ο δυτικός πολιτισμός να αποδεχθεί – έστω και με ελαφρυντικά – μια τέτοιου τύπου ιδιαιτερότητα;
Όχι! Και καλά κάνει!
Τώρα βέβαια, για να δούμε τα πράγματα πιο… μεταφορικά, ο δυτικός κόσμος, κάθε φορά που βρίσκεται στο εδώλιο του κατηγορουμένου – μεταφορικά πάντα – είναι αυθεντία στα «ελαφρυντικά»! Φουλ τα ελαφρυντικά, όταν στραγγαλίζει τον δίκαιο λόγο, όταν λασπολογεί, υποσκάπτει, συκοφαντεί, όταν εκτελεί βίαια -και καμιά φορά και με το γάντι- όταν οργώνει την ψυχή και ισοπεδώνει τα ξένα όνειρα, για να χτίσει τα δικά του, όταν κοιμάται χωρίς καμιά τύψη και ανοίγει λεξικό για το λήμμα «ενοχή», όταν ξεχνάει την σαθρότητα της ύπαρξής του, επειδή απλώς έντυσε το σαρκίο του με ακριβή περιβολή. Καταιγίδα από ελαφρυντικά, κάθε φορά που υποβιβάζει τη Ζωή και την Ύπαρξη, που εχθρεύεται τη λέξη δικαίωμα, όποτε δεν τον αφορά, σβήνει από το λεξιλόγιό του τη λέξη ισότητα και τρέμει από το φόβο, μήπως αυτός ο κόσμος κερδίσει τελικά την αρμονία.
To μεγάλο, υπέρτατο ΕΓΩ, που θα μπορούσε να παραδεχθεί περήφανα πως περιφρονεί τον ίδιο τον Θεό, επειδή δεν έπλασε μόνο αυτό, ή τουλάχιστον δεν σκέφτηκε έστω να το χρίσει απόλυτο παντοβασιλέα! Αντιθέτως. «Γαλαντόμος ο Δημιουργός, τον έπιασε η έξαρση δημιουργικότητας, κουβάλησε τόσο άχρηστο ανθρώπινο συρφετό, κι ύστερα χρειάστηκε να στείλει και τον μονογενή του, για να κάνει μεγαλύτερη χαλάστρα στην εικόνα μου!» Αυτά θα πρέπει να σκεφτόταν το ΕΓΩ, πριν αποφασίσει – πολύ γρήγορα και απροβλημάτιστα, είναι η αλήθεια – να φροντίσει μόνο του για το λαμπρό του μέλλον. Κι όποτε ελαφρυντικά δεν υπήρχαν, το ΕΓΩ τα έφτιαχνε μόνο του, ένα για κάθε μέρα, για κάθε περίπτωση, για κάθε λοξοδρόμηση από τον λόγο του Θεού που «πίστευε». Εδώ τα καλά ελαφρυντικά για πεινασμένα, μοχθηρά κι εγωκεντρικά ΕΓΩ, που κρύβονται από τον μικρό, δειλό, ασήμαντο εαυτό τους πίσω από ένα τείχος χτισμένο με ελαφρυντικά και ταμπουρωμένοι πίσω από τους προμαχώνες λυμαίνονται τον ανθρώπινο κοινωνικό ιστό και φουσκώνουν την αδηφάγο τους κοιλιά από την ακόμα ζεστή και αχνιστή σάρκα της ίδιας της ανθρώπινης ύπαρξης.
Κι έτσι δεν χρειάζονται τον Γάγγη ποταμό, για να βρίσκουν πτώματα.
Κανένα ΕΓΩ που σέβεται τον εαυτό του δε βολεύτηκε ποτέ με κονσέρβες. Είναι πολύ καλύτερο το ζεστό αίμα της ανυποψίαστης ζωής, το δροσερό ανέμισμα της διπλανής ανάσας, η απαλή αύρα των ξένων ονείρων, η αγνότητα των αθώων.
Τι να μας πουν κι οι Angori για κανιβαλισμό… Γραφικοί αιρετικοί, που τρέφονται με κονσέρβες.
Photo by Holly Wilmeth
©T’ ∃⊥ A T∃XT