Πίστευα κι εγώ, πως η απειλή θα ερχόταν βιβλικά!
Κάποιος σεισμός ίσως, που θα ισοπέδωνε πόλεις και θα έθαβε ανθρώπους στα συντρίμμια του, μια φωτιά, που δε θα σταματούσε παρά μόνο όταν έφτανε ξανά πίσω στα αποκαϊδια της, ένα παλιρροϊκό κύμα τύπου Σαντορίνης, που θα άνοιγε μια τρύπα στο νερό, θα έπνιγε το νησί κι ύστερα θα άφηνε την κορυφή του να ξαναφανεί. Περίμενα μια Ατλαντίδα, χαμένη για αιώνες σαν ωραία κοιμωμένη στον μύθο της. Που να πάρει, περίμενα κάτι επικό, αντάξιο της τόσο εξελιγμένης ανθρωπότητας, που θα έτρεχε απεγνωσμένα να σωθεί από κάτι που θα την ξεπερνούσε και θα ήταν η αγωνία τόσο ισότιμα μοιρασμένη, ώστε να φαντάζει στον καθένα μας μικρότερη…
Πλάνη!
Η απειλή του 21ου αιώνα είναι σιωπηλή. Είναι αόρατη. Είναι ύπουλη. Είναι πάνω σε κάθε τι που περιβάλλει τον τρωτό μας κόσμο. Και το χειρότερο… είναι πιο μοναχική κι από τον ίδιο τον θάνατο!
Γυρνάμε λοιπόν πίσω στα σπίτια μας. Κλείνουμε τις πόρτες, απολυμαίνουμε τα κλειδιά, τρίβουμε τα πόμολα, πλένουμε με μανία κάθε τι που αγγίζουμε. Το μόνο που δεν απολυμαίνεται είναι η μοναξιά, χωρίς έστω την σιγουριά πως είμαστε τουλάχιστον ασφαλείς. Ξέρουμε πως δεν είμαστε και «Μένουμε σπίτι», έτσι, σαν ημίμετρο ανάγκης, ενώ στον τοίχο του μπάνιου, δίπλα στις πετσέτες των χεριών, αριστερά από το ντουλαπάκι με τα σαμπουάν περιμένει υπομονετικά ο ιός…
(μόλις τώρα σκέφτηκα πως ίσως ο Covid 19 να βρίσκεται κάπου πιο κοντά μου, ας πούμε στα πλήκτρα του υπολογιστή! Άρα αυτό το κείμενο μπορεί να μην τελειώσει ποτέ…)
Στην πραγματικότητα, τώρα ξεκινούν όλα!
Το τίμημα για τον καθένα μας θα πληρωθεί, με το αντίστοιχο αντίτιμο, που του αναλογεί. Οι υπερτιμημένοι «άλλοι» είναι μακριά, κι ο εαυτός σου, απενεργοποιημένος από καιρό, αδυνατεί να σε στηρίξει, γιατί απλούστατα δε σε ξέρει. Κάποιες φορές συναντηθήκατε φευγαλέα και βιαστικά κι αποφύγατε αστραπιαία ο ένας τον άλλον χωρίς έστω μια ευγενική δικαιολογία. Οι είτε εκούσιες είτε κατ΄ανάγκη κοινωνικές σχέσεις αποδεικνύονται άχρηστες, γιατί απλούστατα διακόπηκε απότομα ο χρόνος που νόμιζες πως έχουν κάποια σημασία. Το κυνήγι του χρήματος; Εδώ γελάμε! Λυπάμαι, δεν μπορεί να σε βοηθήσει στην εντατική. Κι όσο για τη δόξα που αναζήτησες, δε θα σε κάνει κάτι περισσότερο από έναν ακόμα αριθμό στην καθημερινή ενημέρωση για το νούμερο των νεκρών και των κρουσμάτων. Πρίγκιπες, αρχηγοί κρατών, βασιλείς, αθλητές, σταρ του Hollywood, μεγιστάνες του χρήματος, ίσως συναντηθούν σε κάποια ΜΕΘ με κάποιον πρόσφυγα, άστεγο, Ρομά ή κάποιον μεροκαματιάρη οικογενειάρχη με τρία παιδιά. Αν μη τι άλλο, ο Covid19 είναι δίκαιος κι αδέκαστος. Όλοι ανεξαιρέτως γίνονται απλά νούμερα στη μακάβρια λίστα του, που μετρά τις αντοχές, την υπομονή και τις ζωές μας.
Τώρα λοιπόν ξεκινούν όλα. Και είσαι μόνος. Δισεκατομμύρια άνθρωποι στον πλανήτη «μένουν σπίτι»
Μόνοι.
Τι ειρωνεία!
Ίσως, λέει, κάποτε ο ταλαιπωρημένος μας πλανήτης να ανασάνει για κάποιον καιρό από τις λυσσαλέες ανθρώπινες επεμβάσεις εις βάρος του. Να πάρουν ανάσα τα δάση, που απογυμνώσαμε, τα βουνά που γδάραμε, τα ποτάμια που ξεράναμε, οι λίμνες που μπαζώσαμε. Να σταματήσουν τα ζώα να φοβούνται, να κουρνιάσουν ξανά στις φωλιές τους, να ζευγαρώσουν και να γεννήσουν τα μικρά τους. Να πετάξουν ξανά τα πουλιά στον Βορά και τον χειμώνα να αποφασίσουν να γυρίσουν στο Νότο. Να μυρίσει πάλι η Άνοιξη σαν Άνοιξη, να ξανάρθουν τα μελτέμια του Αυγούστου, οι βροχές του Φθινοπώρου. Να σταματήσουν να λιώνουν οι πάγοι. Η Γη, λέει, να αναρρώσει, να ξαναβρεί τα αντισώματά της, να διαλέξει μόνη της τους ξενιστές της, όπως έκανε πριν εκατομμύρια χρόνια, και τότε κανένας ιός να μη μπορέσει ποτέ ξανά να φτάσει σε ανθρώπινο σώμα. Ίσως κάποτε να βρούμε ξανά χώμα να θάψουμε τους νεκρούς μας, να μπορέσουμε να αναλογιστούμε το μέγεθος των εγκλημάτων μας στο όνομα ενός καπιταλιστικού συστήματος, που καταβρόχθισε τις ζωές μας, χωρίς να έχει μπορέσει ως τώρα να κατασιγάσει την πείνα του. Να ξεκινήσουμε, λέει, απ΄ την αρχή, κοιτώντας την ουσία στα απλά κι αληθινά, που χωρίς καμιά τύψη αγνοήσαμε. Να μετανοήσουμε για την ανομία, πού ξέραμε ότι διαπράτταμε αλλά την κρύψαμε καλά ακόμα κι απ΄ τους εφιάλτες μας.
Ως τότε το ένδοξο γένος των ανθρώπων θα μένει φυλακισμένο, όχι μέσα στο σπίτι, αλλά μέσα στο φόβο του.
Photo by Minor White
©T’ ∃⊥ A T∃XT