Χτες το άκουσα πρώτη φορά, έτσι επίσημα, με το στέμμα πολύχρονης έρευνας, με βούλα ας πούμε. Ο πλανήτης, λέει, χτυπάει το τελευταίο ίσως σήμα κινδύνου.
Σαν τον ανθρώπινο οργανισμό ένα πράμα, έφαγα πολύ, πονάει το στομάχι μου, φταρνίζομαι, να γονατίσω τις βιταμίνες, να σταθώ στα πόδια μου, κουράστηκα, ας ξαπλώσω λιγάκι, άσε τις δουλειές. κι αύριο μέρα του Θεού είναι… Γενικώς, όποτε ο πολύτιμος ανθρώπινος οργανισμός νοσεί, δουλεύουν υπερωρίες τα ιατρεία, τα διαγνωστικά κέντρα, οι τομογράφοι, αξονικοί, μαγνητικοί, αξονικομαγνητικοί – τι, δεν υπάρχουν τέτοιοι;… Kακώς! Nα φτιάξουμε!
Άπειρα τέτοια ταπεινά, καθημερινά και συνηθισμένα.
Τώρα… η γη, λέει… στα ύστατα ζητάει το παυσίπονό της, την ίαση. Χρόνια τώρα… Αλλά μιας και δεν υπάρχουν ασθενοφόρα για νοσούντες πλανήτες, η Γη αποφάσισε να εξοντώσει μόνη της τον ιό homo, που την ενοχλεί.
Φαντάζομαι πως πολλοί αναρωτιούνται τι άλλαξε ως σήμερα και δε βγαίνουν ποτέ από το σπίτι, πριν διαβάσουν για τον καιρό. Κάποιοι δε δίνουν δεκάρα για ό,τι άλλαξε. ίσως και να μην έχουν πάρει είδηση ότι άλλαξε. Κάποιοι γκρινιάζουν γι΄αυτό που άλλαξε, συζητούν με φίλους για ό,τι άλλαξε. Καθισμένοι στον καναπέ, με την πίτσα στο τραπέζι, με κάνα ποτάκι χαλαρό και φευγάτο. Κάποιοι γίνονται ακτιβιστές αντιμέτωποι μ΄αυτό που άλλαξε. Κάποιοι θεωρούν ακραίους τους ακτιβιστές, αδιαφορώντας για ό,τι άλλαξε. Κάποιοι άλλοι, πιο cool, θεωρούν γραφικούς τους ακτιβιστές και εντέχνως «μεγαλοποιημένο» αυτό που άλλαξε. Κάποιοι ηρεμούν βλέποντας ταινίες χολυγουντιανές με πρωταγωνιστή αυτό που άλλαξε, όπου πάντα στο τέλος το ανθρώπινο είδος σώζεται ακόμα και πάνω στα αποκαϊδια. Και φυσικά, κάποιοι πλουτίζουν απ΄αυτό που άλλαξε. Κι ας έχουν πληρώσει κάποιοι άλλοι με τη ζωή τους αυτό που άλλαξε.
Ας χαιρετήσουμε με αβρότητα την καινούργια εποχή που θα ζούμε με ημερομηνία πρόωρης λήξης και θα μετατρέπουμε τα σπίτια μας σε καταφύγια από τον έξω κόσμο, μιας και θα είναι πλέον αυτοκτονία να τον προσεγγίζουμε. Ας υποκλιθούμε στη δύναμη της τεχνητής νοημοσύνης που επήλασε πάνω στα απομεινάρια της απλής λογικής. Ας υποδεχτούμε τον «όφιν» της Παλαιάς Διαθήκης, που τα κατάφερε τελικά να κάνει τη «γνώση» απειλή και αυτοχειρία.
Κυρίες και κύριοι, ο άνθρωπος, ηττηθής κατά κράτος, θα πάρει να όρη και τα βουνά – όσα τουλάχιστον έχουν απομείνει – θα ταξιδέψει σε θάλασσες που δε θα έχουν στεγνώσει, θα γονατίσει ξανά στην πέτρα, θα αποκηρύξει τον ίδιο του τον εαυτό, θα αναγνωρίσει ξανά τον κοσμικό Φόβο και ίσως -αργά, πολύ αργά – μετανιώσει.
Όσο για τη Γη μας… φυσικά και θα υπάρχει!
Θα κλείνει τις όποιες πληγές της χωρίς να βιάζεται, θα αποκαθιστά το γαλάζιο των θαλασσών της, τα αρώματα των εποχών της, την σκληρότητα των πετρωμάτων της, τη δικαιολογημένη υπεροψία των οροσειρών και των ηφαιστείων της, τη ρευστότητα και τη διαφάνεια των πάγων της.
Όμως αυτή τη φορά με τη σκληρότητα της προδομένης γυναίκας θα αρνηθεί κάθε πρόσβαση σε μονοκύτταρο οργανισμό, που θα παραπέμπει σε άνθρωπο….
Photo by Emma Powell
©T’ ∃⊥ A T∃XT