Υπάρχουν κι αυτοί… Άνθρωποι που διαβάζουν βιβλία μόνο για την εφήμερη επίδειξη κάποιου τυχαίου στοχασμού, κρατώντας στη μνήμη τους μόνο τον τίτλο και δυο τρεις λέξεις ακόμα, για το προσωπικό τους λεξικό – τιμής ένεκεν-, και εντυπωσιασμού –ακόμα πιο ένεκεν.
Χειροκρότημα δεν παίρνουν, αλλά μια δόση ύπαρξης παίρνουν. Αυτό το λίγο αρκεί για την σύντομη επιβεβαίωση της παρουσίας τους, ίσως επειδή το λίγο τους ταιριάζει, τους βολεύει και τους ευνοεί στα ζόρικα –φαινόμαστε λίγο, σχολιαζόμαστε λίγο, ζούμε λίγο και δεν φταίμε ποτέ.
Κρίμα στα ράφια τα λυγισμένα απ’ το βάρος τόσου τυπωμένου χαρτιού, που μέχρι τώρα δεν μπόρεσε να ισιώσει τους συμπιεσμένους ανθρώπους.
Αυτοί πάντως συνεχίζουν να διαβάζουν -με την ακρίβεια του φωτοτυπικού και την τεχνολογική του αρετή της πιστότητας των φωτοαντιγράφων.
Δε θα πείραζε αν άλλαζαν και καμιά τελεία, αν πρόσθεταν και κάποιο κόμμα, αν έβαζαν και καμιά παρένθεση στο βιβλίο της ζωής τους, αλλά τους φαίνεται αδιανόητο να επιχειρήσουν να ζήσουν με την απάθεια του ανθρώπου που θεωρεί αναγκαίο να ματώνει και αναπόφευκτο να τολμά.
Δεν αναθεωρούν, δεν ξεπακετάρουν τις καλοσιδερωμένες τους σκέψεις, δεν παίρνουν στο κατόπι τα βήματά τους, και βέβαια ποτέ δεν πάνε ανάδρομα στην GPS πορεία τους -όχι για να διορθώσουν –αυτό δε γίνεται- αλλά για να μην συρθούν εκούσια κι υπνωτισμένα σε μια τόσο ανιαρή διαδρομή ‘ες αεί’ –για να ακριβολογούμε ‘στον τόσο μικρό χρόνο που τους αναλογεί.’
Τι να τα κάνουν άλλωστε τα λόγια τα βαριά και τα μεγάλα, που μιλάνε για ριπές ανέμων, θαλάσσια κύματα, καταιγίδες εν αιθρία κι αστραπές σε κρύους ουρανούς; Τι θα τους πουν τα ξένα στόματα που τόλμησαν, αρνήθηκαν, φώναξαν, κι ύστερα σίγασαν δικαιωμένα στη μακάρια άπνοια των πραγμάτων;
Συνεχίζουν λοιπόν να διαβάζουν ιστορίες που ποτέ δε θα ζήσουν. Έτσι κι αλλιώς η απελπισία άλλους τους δοκιμάζει, άλλους τους αντρεύει, άλλους τους καθαίρει, κι άλλους τους φοβίζει.
Κάτω από την εξουσία –κι ενδόμυχη δικαιολογία ενίοτε- του φόβου, οι μέρες πάντα με τον ίδιο τρόπο συναντούν τις νύχτες τους, κι οι σκιές οξύνονται. Αλίμονο αν ένα νυχτερινό φύλλο κουνηθεί, αν μια αράχνη περπατήσει στον ιστό της, αν μια ανάσα ξεφύγει από το κλειστό παράθυρο, κι ακόμα πιο αλίμονο, αν στο μονοπάτι αυτού του ανώφελου φόβου περπατήσουν άλλοι άνθρωποι ανάποδα!
Αυτά και άλλα πολλά είναι που με κάνουν να πιστεύω πως οι φοβισμένοι άνθρωποι δεν είναι ποτέ αθώοι…
Photo by Sophie Jodoin
©T’ ∃⊥ A T∃XT