Εκείνοι οι θεατές χτες βράδυ,
Τι φριχτή παράσταση θεέ μου
Αργύρης Μαρνέρος /Στο θέατρο/
Είναι μια δύσκολη εποχή!… Είναι όμως και μια εποχή σαν ταινία με απ’ όλα! Έχει αιμοσταγείς πολέμους, έχει θανατηφόρους ιούς, έχει κοσμογονικά φαινόμενα, έχει σιβηρικά χιόνια, μανιασμένους ανέμους, πλημμύρες, εμπρησμούς, και -σαν κερασάκι στην τούρτα- έχει και ολική επαναφορά σε ραγδαία και αδηφάγα φτώχεια.
Ως πιασάρικο προϊόν κάποιου διεστραμμένου Hollywood, στοχεύει σε νοητική ακαμψία, ψυχική ανεπάρκεια, κριτική παραπληγία, ταχεία πέψη συναισθημάτων, και ελαφριά πέψη του popcorn!
Δυο τρεις πικάντικες σκηνές, άλλες τόσες σοκαριστικές και λίγη επιμονή στην υπερβολή είναι απαραίτητα -και συνήθη- σε μια ταινία παγκόσμιας παραγωγής που σέβεται τον εαυτό της. Ζήλια, φθόνος, παραβατικότητα, σκάνδαλα, ληστείες, βιασμοί, δολοφονίες, απ’ όλα να ξεχειλίζει το πανέρι, κι οι τσέπες των παραγωγών…
Βάλτε τα κι αυτά στο πλατό, χωράει κι άλλα το μυαλό του ανθρώπου. Δέχεται πια τα πάντα η ελαστική του συνείδηση, κι η ολισθαίνουσα μνήμη του στα ζόρικα δεν αποθηκεύει… με τόσες καταιγιστικές πληροφορίες καταργείται η ικανότητα του νου να συγκρατεί.
Σημασία έχει η ταινία πασπαρτού, που δεν ανοίγει τη θύρα εξόδου, αλλά απεναντίας κλειδώνει τις εναπομείνασες χαραμάδες, κι απενεργοποιεί τους συναγερμούς και τις απόπειρες αντίστασης.
Απλώς δες τη, λοιπόν, σαν να μην είσαι σύγχρονος μάρτυρας της πραγματικότητας, αλλά οσιομάρτυρας παλιάς κοπής και εποχής, ταυτισμένος τυφλά με τους αναξιοπαθούντες πρωταγωνιστές -δε σου ζητήσαμε δα και τίποτα δύσκολο…
Έτσι κι αλλιώς μια κοινωνία μισότυφλη βλέπει μόνο μέσα από παραμορφωτικούς καθρέφτες, μια κοινωνία κωφή δε συλλαμβάνει τη συχνότητα των ξένων εκκλήσεων και κραυγών, μια κοινωνία παράλυτη δε βρίσκει μπάρες, να ανέβει ηρωικά τους γολγοθάδες της.
Μια κοινωνία αμέτοχη κι ανενεργή δεν έχει δικαίωμα λόγου. Μια κοινωνία που έχει απωλέσει τη λαλιά της, δεν μπορεί να μη σιωπά.
Στου σινεμά την ευλαβική ησυχία και προσήλωση κανείς δε μιλάει άλλωστε…
Photo by Mari Mahr
©T’ ∃⊥ A T∃XT