Τροία, 12ος αιώνας π.Χ
Έτσι της είπε κι άπλωσε τα χέρια στο παιδί του,
μα πίσω γέρνει το παιδί στον κόρφο της βυζάχτρας
με τις φωνές, τι τόσκιαζε η όψη του γονιού του,
σαν είδε π’ άστραφτε ο χαλκός σπιθόβολα στο κράνος
κι απάνου σάλευε αγριωπή η αλογίσα φούντα.
Γέλασε τότε η μάνα του μια στάλα κι ο πατέρας
και βγάζει απ’ το κεφάλι ευθύς ο Έκτορας το κράνος
και τ’ απιθώνει χάμου εκεί, καθώς λαμποκοπούσε
κι όταν το γιο του φίλησε και χόρεψε στα χέρια
στο Δία κι όλους τους Θεούς δεήθηκε και είπε:
‘Περικαλώ σε, Δία μου, Θεοί περικαλώ σας, ας δώσει η χάρη σας
κι αυτός -ο γιος μου- μες στους Τρώες,
όπως κι εγώ να ξακουστεί, έτσι αντρειωμένος πάντα
κι άξιος της Τροίας βασιλιάς. Κι ας πουν γι’ αυτόν μια μέρα:
‘Αυτός απ’ τον πατέρα του πολύ πιο παλικάρι
καθώς γυρνά απ’ τον πόλεμο. Και ματωμένα ας φέρνει
μαζί του λάφυρα, απ’ οχτρό που σκότωσε παρμένα,
που να τον δει η μανούλα του και να χαρεί η καρδιά της’
Είπε και βάζει το παιδί στης γυναικός τα χέρια
κι εκείνη πίσω το ‘γυρε στον μυρισμένο κόρφο
και πικροχαμογέλασε με μάτια δακρυσμένα.
Και σαν την είδε κι έκλαιγε, την πόνεσε η ψυχή του,
και τρυφερά τη χάϊδεψε και με καημό της είπε:
‘Μη μου βαριοπικραίνεσαι, γυναίκα, και κανένας,
αν δεν το γράφει η μοίρα μου, στον Άδη δε με στέλνει.
Ειδέ απ’ το ριζικό κανείς δε θα σωθεί ποτές του,
θες αντρειωμένος, θες δειλός, μιας και βρεθεί στον κόσμο.
[……]
/Ομήρου, Ιλιάδα, Ραψωδία Ζ, στ. 466 – 489/
Πηγή: Αλέξανδρος Πάλλης/Ομήρου ΙΛΙΑΔΑ
Μετάφραση: Αλέξανδρος Πάλλης / Βιβλιοπωλείον της ‘Εστίας’/Αθήνα – 1950/
…
Ουκρανία, 21ος αιώνας μ.Χ
Παγωμένες τηλεοπτικές οθόνες μετέδωσαν την αντίστοιχη σκηνή στην μακρινή χώρα…
Ο μικρούλης ουκρανός στην αγκαλιά του πατέρα του, που κλαίει γοερά, γιατί το κράνος που αντικρύζει τον τρομάζει, τον ξενίζει.
Χτυπά με μανία το σκληρό σίδερο, με τις μικρές γροθίτσες το, ξανά και ξανά.
Σίγουρα η τρυφερή του σάρκα πονά, αλλά το αλάνθαστο παιδικό του ένστικτο του λέει πως κάτι υπάρχει στη στιγμή, που είναι λάθος.
Ίδιος με τον μικρό Αστυάνακτα Σκαμάνδριο Εκτορίδη .
Ο πατέρας γελά, είναι περήφανος που ο γιος του αμφισβητεί, αντιδρά, διεκδικεί, μάχεται.
Ίδιος με τον Έκτορα.
Η μάνα δίπλα, προστατευτική, τρυφερή, στωική.
Ίδια με την Ανδρομάχη.
Ο Πούτιν -ίδιος με τον Αγαμέμνονα, που μηχανεύεται νέες επιθέσεις και θηριωδίες- ακολουθεί την τρελή του, απάνθρωπη επιδίωξη.
Κι εμείς όλοι -τάχα αδαείς κι ανυποψίαστοι- ίδιοι μ’ ένα χαλασμένο ρολόι, που πάει κάτι χιλιετίες πίσω…
10/03/22
(ακριβολογώντας, 21ος αιώνας π.Χ)
Photo by Sophie Jodoin
©T’ ∃⊥ A T∃XT