Διήγημα

Αχιλλέας: Διογέννητε, του Λαέρτη γιε, πολύτεχνε Οδυσσέα, τι κάμωμα πιο φοβερό θα σκαρφιστείς ακόμα;… Πώς κότισες να κατεβείς στον Άδη που φωλιάζουν κούφιοι νεκροί, φαντάσματα

Σ’ αυτόν τον τόπο δε φυσούσε ποτέ. Τουλάχιστον έτσι φαινόταν στον Πέτρο. Δε φυσούσε, ακόμα κι αν τα δέντρα λύγιζαν κι η θάλασσα άφριζε μανιασμένη.

Η κηδεία είχε ορισθεί για τις 4.00 μ.μ αλλά έμελλε να ξεκινήσει με μια ολόκληρη ώρα καθυστέρηση. Αιτία, η βροχή. Καλοκαιρινή μπόρα, απ΄αυτές που ανατρέπουν

[……] Θ’ απευθυνθώ προς τον Ζαβίνα πρώτα,κι αν ο μωρός αυτός δεν μ’ εκιμήσει,θα πάγω στον αντίπαλό του, τον Γρυπό.Κι αν ο ηλίθιος κι αυτός

Γράφω αυτήν την ιστορία, για το όνομα που θα δώσω στην ηρωίδα: Βελουδία! -το όνομα είναι αληθινό… κι η ιστορία το ίδιο!- είναι όμως μία