Ολες οι Αναρτήσεις

Αλλά στατικοί, κάθετοι στην ημέρα εκείνοι επαγρυπνούν. Είναι μούμιες ή φάσματα; Θεοί ή δαίμονες; Κι ήσουν εσύ, Σμινθέα, πάντα όμορφε και πάντα νέε, εσύ που

Οι μεγάλοι αφήνουν βαριές πατημασιές στα βρώμικα πεζοδρόμια. Τα παιδιά υπνοβατούν διάφανα. Πάνω από τα πεζοδρόμια. Καμιά φορά οι μεγάλοι γίνονται παιδιά. Για λίγο. Αλλά

Για αρχή άνοιξε τις ντουλάπες  κι άρχισε να πετάει πράγματα. Ρούχα, παπούτσια, μαντήλια, ασπρόρουχα, κλινοσκεπάσματα…  Ύστερα είχαν σειρά τα περιττά του σπιτιού, αλλά και τα

«Ξεπερνά τα επιτρεπτά όρια μεγέθους και βάρους», μου λέει ο υπάλληλος του αεροδρομίου του Heathrow, «δεν μπορείτε να το κρατήσετε ως χειραποσκευή!» Και βέβαια είναι

Ακούγεται μεταφυσικό να ακονίζεται ένα μαχαίρι για τον θάνατό σου, ενώ ακόμα δεν έχεις γεννηθεί… Ακούγεται ακόμα χειρότερο να μπαίνει το μαχαίρι στο θηκάρι του

[……] Ζω στη μητρική μου γη… τη Λέξη Rose Auslander “Μητρική γη” Δύο χρόνων περίπου έγραψα την πρώτη μου ιστορία, καλοκαίρι, πάνω στη ζεστή κι

Κανένας δεν μας πλάθει ξανά από χώμα και πηλό,
κανένας δεν ευλογεί τη σκόνη μας.

Είμαι σαν κάποιο βασιλιά σε μια σκοτεινή χώρα, πλούσιον, αλλά, χωρίς ισχύ, νέον, αλλά από τώρα γέρο, που τους παιδαγωγούς φεύγει, περιφρονεί,
και την ανία του να διώξει ματαιοπονεί
μ’ όσες μπαλάντες απαγγέλλει ο γελωτοποιός του.

Περνά από άνθρωπο σε άνθρωπο ο Φόβος
Δίχως να το αισθάνεται κανείς
Σαν το ρίγισμα της φυλλωσιάς
Που αγγίζει φύλλο το φύλλο