Μαρτυρία

Ανάσα ήρθες και φύσηξε φτερανέμισμα αγγέλου μιας άλλης γης, αθώας, ανόθευτης, χωρίς συντηρητικά και τοξίνες, δίχως καπάκι ασφαλείας κι ημερομηνία λήξης. Γιατί ο αθώος δεν

Άραγε θα είναι εκεί; Άραγε θα είναι όλοι εκεί; Με όρθιες ουρές θα έρθουν να τριφτούνε στα πόδια μου; Θα χουρχουρίσουν στα γόνατά μου; Αυτοί,

Ο Περικλής έφτασε στο σπίτι τον Αύγουστο του 2015, λίγες μόλις μέρες μετά τη γέννησή του. Για την ακρίβεια στο σπίτι μου. Και για την

Γράφω αυτήν την ιστορία, για το όνομα που θα δώσω στην ηρωίδα: Βελουδία! -το όνομα είναι αληθινό… κι η ιστορία το ίδιο!- είναι όμως μία

Αλλά στατικοί, κάθετοι στην ημέρα εκείνοι επαγρυπνούν. Είναι μούμιες ή φάσματα; Θεοί ή δαίμονες; Κι ήσουν εσύ, Σμινθέα, πάντα όμορφε και πάντα νέε, εσύ που

Οι μεγάλοι αφήνουν βαριές πατημασιές στα βρώμικα πεζοδρόμια. Τα παιδιά υπνοβατούν διάφανα. Πάνω από τα πεζοδρόμια. Καμιά φορά οι μεγάλοι γίνονται παιδιά. Για λίγο. Αλλά

Για αρχή άνοιξε τις ντουλάπες  κι άρχισε να πετάει πράγματα. Ρούχα, παπούτσια, μαντήλια, ασπρόρουχα, κλινοσκεπάσματα…  Ύστερα είχαν σειρά τα περιττά του σπιτιού, αλλά και τα

«Ξεπερνά τα επιτρεπτά όρια μεγέθους και βάρους», μου λέει ο υπάλληλος του αεροδρομίου του Heathrow, «δεν μπορείτε να το κρατήσετε ως χειραποσκευή!» Και βέβαια είναι

Ακούγεται μεταφυσικό να ακονίζεται ένα μαχαίρι για τον θάνατό σου, ενώ ακόμα δεν έχεις γεννηθεί… Ακούγεται ακόμα χειρότερο να μπαίνει το μαχαίρι στο θηκάρι του